तूच दिला थारा
तूच दिला चारा
सोसाट्याचा मारा
परि तुझाच सहारा ॥
जातिवाद दाट
होता लई बाट
अंधाराची वाट
परि मुखी तुझा नारा ॥
तुझच हे देणं
तुझच हे लेेणं
तुझं गुणगानं
गातो जग आज सारा ॥
लेखणीला वाच्या
आली संजयाच्या
जयभीम नामाच्या
संग वाहे,समतेचा वारा ॥
संजय लिंबाजी बनसोडे
जेंव्हा मरण मागत होतो
तेंव्हा जीवनाशी भेटवले
जेंव्हा जीवन मागत होतो
तेंव्हा सरनावर पेटवले ॥
व्वा निसर्गा, तुझा खेळ
मी समजलोच नाही
हजार दिल्या ठोकर तु
तरीही बदललोच नाही ॥
पळत होतो पैशा मागे
शरीर ठेऊन गहाण
कमावले लाखो तरी,
भागली नाही तहान ॥
होते ते सखे तरीही
मनात त्यांच्या गुप्त होते
माझ्या पैशावर डोळा
हावपीसाट आप्त होते ॥
आप्तांच्या रूपात मला
हैवान तु भेटवले
जेंव्हा जीवन मागत होतो
तेंव्हा सरनावर पेटवले ॥
संजय बनसोडे
मर्दानी त्याची ख्याती जणू पहाड़
सह्याद्रीही थरथरे ती ऐकून दहाड़ ।
स्वराज्यासाठी लावली प्राणाची बाजी
वीर संभाजी,संभाजी,संभाजी संभाजी ॥
अकाशाची उंची वाऱ्या सम मापे
थरथर थरथर औरंगजेबही कापे ।
कापले शत्रु मैदानी ना केली हाजी हाजी
वीर संभाजी,संभाजी,संभाजी संभाजी ॥
भगवं वादळं पेटलं, हिरव्या रानी
शिवबांचा छावा,ऐकू आलं कानी ।
ना झुकला शत्रु पुढे मरण्या झाला राजी
वीर संभाजी,संभाजी,संभाजी संभाजी ॥
संजय लिंबाजी बनसोडे
