जेंव्हा जीवन मागत होतो

जेंव्हा मरण मागत होतो
तेंव्हा जीवनाशी भेटवले
जेंव्हा जीवन मागत होतो
तेंव्हा सरनावर पेटवले ॥

व्वा निसर्गा, तुझा खेळ
मी समजलोच नाही
हजार दिल्या ठोकर तु
तरीही बदललोच नाही ॥

पळत होतो पैशा मागे
शरीर ठेऊन गहाण
कमावले लाखो तरी,
भागली नाही तहान ॥

होते ते सखे तरीही
मनात त्यांच्या गुप्त होते
माझ्या पैशावर डोळा
हावपीसाट आप्त होते ॥

आप्तांच्या रूपात मला
हैवान तु भेटवले
जेंव्हा जीवन मागत होतो
तेंव्हा सरनावर पेटवले ॥

संजय बनसोडे