तुझ्या निरागस शरीराच्या आरपार
मी घुसवली,
माझ्या वासनेची "क्ष" किरणे.
स्वप्नाच्या घोड्यावर बसून,
हैदोस घालतोय
तुझ्या रोमारोमात.
तु मात्र फिरतेस माझ्यासोबत
मनसोक्त,बेफिक्र
खांद्याला खांदा लावून.
पण, माझ्यातला शैतान जागा होवून
कधी माझ्या मनाच्या नियंत्रणावर कुरघोडी करेल
हे मलाच माहीत नाही.
मी जरी तुझ्यासाठी जिवा भावाचा मित्र असलो..?
शेवटी आहे माणूसच....
वासनेच्या गटारात माखलेला.
तु मात्र एकेक पाऊल सावधपणे टाक.
कारण,
हे वासनाधीन कुत्री टपुनच बसली,
तुझे लचके तोडायला.
*संजय बनसोडे*
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा