"आयघाल्या.. धुळ खात पडलेल्या फोटोला
कधी साफ करत नाहीस
कधी हार घालत नाहीस....
काय तोंडवर करून
बाबासाहेब सांगतो रे?"...
दैववादी मायनं पोराला समजावत म्हणावं,
"बाळा तु तुझं कर,मी माझं करते...
तु बुद्धाला मान मी देवाला पुजते...
तुला नाही जमत तर थट्टा तरी नको करूस,
असत्यात रे देव त्यांचा तिरस्कार नको करूस.
दैववादी,"सु"शिक्षीत बहीण भावाने भावाला टोमणं देत म्हणावं,
कसला रे समाज तुझा?
अन कसली तुझी चळवळ?..
नेत्यांसोबत नुसती तुमची,
आप्पलपोटी वळवळ..!
ते पोरगं बिचारं घेतं ऐकुन,
चाळतं बँग..
काढतं पुस्तक बसतं वाचत....
अन मग कळतं त्याला,
बापाला बाबासाहेब मुर्ती अन फोटोपुरताच माहीतीये....
अन मग कळतं त्याला,
मायला बाबासाहेब
नवऱ्याला कळतो तेवढाच माहीतीये...
अन मग कळतं त्याला,
भाऊबहीणीला बाबासाहेब
मायबापाला कळतो तेवढाच माहीतीये...
हसतो मोठमोठ्याने अन म्हणतो.....
"च्यायची येड्यांची जत्रा ही..
चालुद्या तुमचं रहाटगाडगं"..
मी चालणार बुद्धाच्या विचारांवर
हे जीवंत असुन मेलेत,
देव कोपायच्या भीतीनं..!
माझ्या पुढच्या पीढीला नेईन मी,
बाबासाहेबांच्याच वाटेनं...!